خدایا، مرا بیازما برای سالار سرایندگان. مزمور داوود.

^۱خداوندا، تو مرا آزموده و شناخته‌ای.^۲تو از نشستن و برخاستنم آگاهی، و اندیشه‌هایم را از دور می‌دانی.^۳تو راه رفتن و آرمیدنم را سنجیده‌ای، و با همۀ راههایم آشنایی.^۴حتی پیش از آنکه سخنی بر زبانم آید تو، ای خداوند، به تمامی از آن آگاهی.^۵از پیش و از پس احاطه‌ام کرده‌ای، و دست خویش را بر من نهاده‌ای.^۶چنین دانشی برایم بس شگفت‌انگیز است، و چنان والا که بدان نتوانم رسید.^۷از روح تو کجا بروم؟ از حضور تو کجا بگریزم؟^۸اگر به آسمان فرا روم، تو آنجایی، و اگر در هاویه بستر بگسترم، تو آنجا نیز هستی!^۹اگر بر بالهای سحر پرواز کنم، و در دوردست‌ترین کرانهای دریا قرار گزینم،^۱۰حتی آنجا نیز دست تو مرا راهنما خواهد بود، و دست راستت مرا خواهد گرفت.^۱۱اگر گویم: «بی‌گمان تاریکی مرا پنهان خواهد کرد، و نورِ گرداگردم به شب بدل خواهد شد»،^۱۲اما حتی تاریکی نیز نزد تو تاریک نیست، بلکه شب همچون روزْ روشن است؛ چراکه تاریکی و روشنایی نزد تو یکسان است.^۱۳زیرا باطن مرا تو آفریدی؛ تو مرا در رَحِم مادرم در هم تنیدی.^۱۴تو را سپاس می‌گویم، زیرا عجیب و مَهیب ساخته شده‌ام؛ اعمال تو شگفت‌انگیزند، جان من این را نیک می‌داند.^۱۵استخوانبندی‌ام از تو پنهان نبود، چون در نهان ساخته می‌شدم. آنگاه که در ژرفای زمین تنیده می‌شدم،^۱۶دیدگانت کالبد شکل ناگرفتۀ مرا می‌دید. همۀ روزهایی که برایم رقم زده شد در کتاب تو ثبت گردید، پیش از آنکه هیچ‌یک هنوز پدید آمده باشد.^۱۷خدایا، اندیشه‌های تو برایم چه ارجمند است! جملۀ آنها چه عظیم است!^۱۸اگر بخواهم آنها را بر‌شمارم، از دانه‌های شن فزونتر است. وقتی که بیدار می‌شوم، هنوز با تو‌ام.^۱۹خدایا، کاش که شریران را می‌کشتی! ای مردمان خون‌ریز، از من دور شوید!^۲۰اینان به نیت بد از تو سخن می‌گویند؛ دشمنانت نام تو را به باطل می‌برند.^۲۱خداوندا، آیا از آنان که از تو نفرت دارند، متنفر نیستم، و از آنان که علیه تو برمی‌خیزند، کراهت ندارم؟^۲۲آری، با نفرت کامل از آنان متنفرم، و ایشان را دشمن خویش می‌شمارم.^۲۳خدایا مرا بیازما و دلم را بشناس؛ مرا امتحان کن و دغدغه‌هایم را بدان.^۲۴ببین که آیا در من راه اندوهبار هست، و به راه جاودانی هدایتم فرما.