خداوند قوم خود را وا نخواهد گذاشت

^۱ای خدای انتقام‌گیرنده، ای یهوه، ای خدای انتقام‌گیرنده، تجلی فرما!^۲ای داور زمین، سر برافراز و متکبران را سزا ده!^۳شریران تا به کی، خداوندا، شریران تا به کِی شادی خواهند کرد؟^۴سخنان گستاخانه جاری می‌سازند؛ همۀ بدکاران لاف می‌زنند.^۵قوم تو را، ای خداوند، لِه می‌کنند؛ و بر میراث تو ستم روا می‌دارند.^۶بیوه‌زنان و غریبان را می‌کُشند، و یتیمان را به قتل می‌رسانند.^۷و می‌گویند: «خداوند نمی‌بیند! خدای یعقوب درنمی‌یابد!»^۸ای بی‌فهمانِ قوم، دریابید! ای جاهلان، کِی عاقل خواهید شد؟^۹آیا آن که گوش را غرس کرد، نمی‌شنود؟ و آن که چشم را سرشت، نمی‌بیند؟^۱۰آیا آن که قومها را تأدیب می‌کند، توبیخ نمی‌نماید؟ و آن که آدمی را تعلیم می‌دهد، علم ندارد؟^۱۱خداوند از افکار انسان آگاه است؛ او می‌داند که آنها بطالت محض است!^۱۲خوشا به حال کسی که تو ای خداوند تأدیبش می‌کنی، و از شریعت خود، وی را می‌آموزی؛^۱۳او را از روزهای بلا آسایش می‌بخشی، تا زمانی که گودالی برای شریران کنده شود.^۱۴زیرا خداوند قوم خود را وا نخواهد گذاشت، و میراث خود را ترک نخواهد کرد.^۱۵داوری بار دیگر بر پارسایی منطبق خواهد شد، و تمامی راست‌دلان از آن پیروی خواهند کرد.^۱۶کیست که برای من بر ضد مردمان شریر بر‌خیزد؟ و کیست که برای من در برابر بدکاران بایستد؟^۱۷اگر خداوند یاور من نبود، جان من به‌زودی در دیار خاموشی ساکن می‌شد!^۱۸آنگاه که گفتم: «پای من می‌لغزد»، محبت تو ای خداوند، تکیه‌گاهم شد.^۱۹در کثرت غصه‌های دل من، تسلی‌های تو جانم را شادمان می‌سازد.^۲۰آیا کرسی شرارت با تو متفق تواند شد، که با قوانین خود مصیبت به بار می‌آورد؟^۲۱آنها بر ضد جان پارسا همداستان می‌شوند، و بر ریختن خون بی‌گناه فتوی می‌دهند.^۲۲اما خداوند قلعۀ بلند من شده است، و خدایم، صخرۀ پناهگاه من.^۲۳خباثت ایشان را بر سرشان بر خواهد گردانید، و در شرارتِ خودشان، نابودشان خواهد کرد؛ آری، یهوه خدای ما ایشان را محو و نابود خواهد کرد.