پاسخ ایوب

^۱ایوب در پاسخ گفت:^۲«این‌گونه سخنان، بسیار شنیده‌ام؛ شما جملگی تسلی‌دهندگانِ مزاحم هستید.^۳آیا سخنانِ پوچ را پایانی نیست؟ یا چه چیز تو را به پاسخگویی برمی‌انگیزد؟^۴من نیز می‌توانستم چون شما سخن گویم، اگر شما در جای من می‌بودید؛ می‌توانستم سخنان بر ضدتان به هم ببافم، و بر شما سَر بجنبانم.^۵اما به دهان خود دلگرمتان می‌کردم، و تسلای لبانم اندوهتان را رفع می‌کرد.^۶«اگر سخن گویم، دردم تسکین نمی‌یابد، و اگر لب فرو بندم، چگونه آن از من دور شود؟^۷براستی که اکنون خدا مرا از پا درافکنده، و تمامی همنشینان مرا تباه کرده است.^۸او مرا چروکانده، و این خود گواهی است بر ضد من؛ لاغریِ من به ضد من بر‌خاسته، روبه‌رویم شهادت می‌دهد.^۹او در خشم خویش مرا دریده و با من دشمنی ورزیده است؛ دندانهایش را بر ضد من به هم فشرده است؛ دشمنم چشمان خود را بر من تیز کرده است.^۱۰مردمان دهان خویش به ریشخند بر من گشوده‌اند، تحقیرکنان، سیلی به گونه‌ام زده‌اند؛ آنان جملگی بر ضد من گرد آمده‌اند.^۱۱خدا مرا به دست ظالمان تسلیم کرده، و به چنگ شریرانم افکنده است.^۱۲در آسایش بودم، اما او مرا در هم شکست؛ گردنم را گرفت و مرا خُرد کرد؛ مرا هدفِ تیر خود ساخت،^۱۳و کمان‌گیرانش احاطه‌ام کردند. گُرده‌هایم را می‌شکافد و رحم نمی‌کند، و زَهرۀ مرا بر زمین می‌ریزد.^۱۴مرا پی‌درپی می‌کوبد و باز می‌کوبد، و چون جنگاوری بر من یورش می‌آورَد.^۱۵«بر پوستِ تنم پَلاس دوخته‌ام، شاخ خویش در خاک نهاده‌ام.^۱۶روی من از گریستن سرخ شده، و بر مژگانم تاریکی غلیظ است،^۱۷هرچند خشونتی در دستانم نیست، و دعایم پاک است.^۱۸«ای زمین، خون مرا مپوشان؛ فریادِ مرا آرام نباشد.^۱۹حتی اکنون نیز شاهد من در آسمان است، و گواه من در عرشِ برین.^۲۰دوستانم مرا استهزا می‌کنند؛ چشمانم نزد خدا اشک می‌ریزد؛^۲۱کاش که کسی میان من و خدا میانجیگری کند، چنانکه آدمی به جهت دوستانش!^۲۲زیرا آنگاه که اندک سالی درگُذرَد، به راهی خواهم رفت که از آن بازگشتی نیست.