آخرین دفاع ایوب

^۱«با چشمان خود عهد بسته‌ام؛ پس چگونه بر دوشیزه‌ای چشم بدوزم؟^۲نصیبِ من از خدایی که در بالاست چه خواهد بود، و میراث من از قادر مطلق که در عرش برین است؟^۳آیا مصیبت نصیبِ شریران نیست، و بلا میراث بدکاران نِی؟^۴آیا او راههای مرا نمی‌بیند، و قدمهایم را به تمامی نمی‌شمارد؟^۵«اگر با دروغ گام زده‌ام، و پاهایم برای فریفتن شتابان بوده است،^۶باشد که به میزانِ درست سنجیده شوم، تا خدا کاملیت مرا بداند!^۷اگر قدمهایم از راه منحرف گشته، یا دلم از پی چشمانم رفته، یا لکه‌ای به دستانم چسبیده است،^۸باشد که من بکارم و دیگری بخورد، باشد که محصول من از ریشه کنده شود!^۹«اگر دلم به زنی فریفته شده، یا نزد دَرِ همسایۀ خویش به کمین نشسته‌ام،^۱۰باشد که زن من برای دیگری آسیاب کند، و دیگران بر وی خم شوند!^۱۱زیرا که آن کارْ قباحت است؛ گناهی مستوجب مجازات؛^۱۲آتشی است که تا اَبَدون می‌سوزانَد، و تمامی محصول مرا از ریشه برمی‌کَنَد.^۱۳«اگر حق غلام یا کنیز خود را پایمال کرده‌ام، آنگاه که از من شکایت داشته‌اند،^۱۴پس چون خدا به ضد من برخیزد، چه خواهم کرد؟ و چون بازخواست کند، او را چه جواب خواهم داد؟^۱۵آیا آن که مرا در رَحِم آفرید، او را نیز نیافرید؟ آیا ما هر دو را یکی در رَحِم نسرشت؟^۱۶«اگر آرزوی بینوایان را از ایشان دریغ کرده و چشمان بیوه‌زنان را از انتظار تار گردانیده‌ام،^۱۷اگر لقمۀ خویش به تنهایی خورده، و آن را با یتیم قسمت نکرده‌ام -^۱۸حال آنکه از جوانی یتیمان را چون پدرْ بزرگ کرده‌ام، و از رَحِم مادر، بیوه‌زنان را رَهنما بوده‌ام -^۱۹اگر کسی را که از برهنگی تلف می‌شود، دیده‌ام یا نیازمندی را که بی‌جامه است،^۲۰و جان او مرا برکت نداده، و از پشم گوسفندانم گرم نشده است،^۲۱اگر دست خویش بر یتیم بلند کرده‌ام، از آن رو که از حمایت محکمه برخوردار بوده‌ام،^۲۲باشد که بازویم از کتفم بیفتد، و ساعدم از آرنج قطع شود!^۲۳زیرا که از بلای خدا وحشت دارم، و تاب تحمل کبریایی او را ندارم.^۲۴«اگر اعتمادم به طلا بوده است، و به طلای ناب گفته‌ام: ”تو امنیت منی“،^۲۵اگر از کثرت دارایی خویش شادمان بوده‌ام، و از اینکه دستم بسیار کسب کرده است،^۲۶اگر بر درخشش آفتاب نظر کرده‌ام، یا بر خرامیدن تابناک ماه،^۲۷و دل من در نهان فریفته شده است، و به دست خویش بوسه فرستاده‌ام،^۲۸این نیز گناهی است مستوجب مجازات، زیرا خدای متعال را منکر شده‌ام.^۲۹«اگر از مصیبتِ دشمن خویش شادی کرده‌ام، یا از بلایی که دامنگیرش شده به وجد آمده‌ام -^۳۰حال آنکه زبان از گناه بازداشته و بر جانش لعنت نفرستاده‌ام -^۳۱اگر اهل خیمۀ من نگفته‌اند: ”کیست که از خوراک او سیر نشده باشد؟“^۳۲- غریب شب را در کوچه به سر نیاورده، زیرا درِ خانۀ من به روی مسافر باز بوده است -^۳۳اگر چون آدمیان عِصیان خود را پوشانده‌ام و گناه خویش در سینه مخفی ساخته‌ام،^۳۴از آن رو که از جماعتِ بزرگ ترسان بوده‌ام، و اهانت طوایف مرا هراسان ساخته است، چندان که لب فرو بسته، از خانه بیرون نرفته‌ام -^۳۵«(کاش کسی بود که سخنم را می‌شنید! هان، امضای من حاضر است؛ باشد که قادر مطلق مرا پاسخ گوید، و مدعی من ادعای خود را در کتابی بنگارد!^۳۶زیرا به‌یقین آن را بر دوش خود برمی‌داشتم، و چون تاج بر سر خود می‌بستم.^۳۷حساب همۀ قدمهایم را به او می‌دادم، و همچون امیران به او نزدیک می‌شدم.)^۳۸«اگر زمینم بر ضد من فریاد برآورده است، و شیارهایش با هم گریسته‌اند،^۳۹اگر محصول آن را بی بها خورده‌ام، و جان رعایای آن را تلف کرده‌ام،^۴۰باشد که خارها به عوض گندم برویَد، و کرکاس به عوض جو!» سخنان ایوب به پایان رسید.