کتاب پنجم چنین گویند فدیه‌شدگانِ خداوند

^۱خداوند را سپاس گویید، زیرا که او نیکو است و محبتش تا ابدالآباد است!^۲چنین گویند فدیه‌شدگان خداوند، که ایشان را از تنگی فدیه داده است،^۳و از سرزمینها گِردشان آورده است، از شرق و غرب، از شمال و جنوب.^۴برخی در بیابانهای بی‌آب و علف سرگردان شدند، و راه به شهری مسکون نیافتند؛^۵گرسنه و بسیار تشنه، جانشان در اندرونشان کاهیده شد.^۶آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان رهایی بخشید.^۷آنان را از راهی راست هدایت کرد، تا به شهری مسکون درآمدند.^۸پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.^۹زیرا که جان آرزومند را سیر می‌گرداند و جان گرسنه را به چیزهای نیکو پر می‌سازد.^۱۰برخی در تاریکی و ظلمت غلیظ نشسته بودند، زندانیان ظلم و زنجیرهای آهنین؛^۱۱زیرا بر کلام خدا طغیان ورزیده، و مشورت آن متعال را نپذیرفته بودند.^۱۲پس دلهای ایشان را زیر بار مشقت خم ساخت؛ و لغزیدند و یاری‌رسانی نبود.^۱۳آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.^۱۴ایشان را از تاریکی و ظلمت غلیظ بیرون آورد، و بندهای ایشان را بگسست.^۱۵پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.^۱۶زیرا که درهای برنجین را در هم می‌شکند، و پشت‌بندهای آهنین را دو پاره می‌کند.^۱۷برخی به واسطۀ راههای عِصیانگرانۀ خود احمق گردیدند، و به سبب تقصیرات خویش ستم دیدند.^۱۸جان ایشان از هر خوراکی کراهت داشت، و به دروازه‌های مرگ نزدیک آمدند.^۱۹آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان نجات بخشید.^۲۰کلام خود را فرستاد و شفایشان داد، و ایشان را از نابودی خلاصی بخشید.^۲۱پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند، به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم.^۲۲قربانیهای تشکر تقدیم کنند، و با فریاد شادی کارهای او را بازگویند.^۲۳برخی بر کشتیها رهسپار دریا شدند، و بر آبهای عظیم به تجارت پرداختند.^۲۴کارهای خداوند را دیدند، اعمال شگفتش را در ژرفا!^۲۵زیرا او سخن گفت و بادْ توفان را به پا داشت که امواجِ دریا را برافراشت.^۲۶به آسمانها بالا رفتند و به ژرفاها فرود آمدند، و در این مَهلکه، جانی در ایشان نماند.^۲۷همچو مستان افتان و خیزان شدند، و عقلشان از چاره‌اندیشی درماند.^۲۸آنگاه در تنگی خویش نزد خداوند فریاد برآوردند، و ایشان را از تنگیهایشان بیرون کشید.^۲۹توفان را آرام و ساکت ساخت، و امواج دریا ساکن گشت.^۳۰شادمان شدند چون آرامی پدید آمد و ایشان را به بندرِ مرادشان رهنمون گشت.^۳۱پس خداوند را به سبب محبتش سپاس گویند به جهت کارهای شگفت‌انگیزش برای بنی‌آدم؛^۳۲او را در جماعت مردمان تمجید کنند، و در مجمع مشایخ بستایند.^۳۳او رودخانه‌ها را به بیابان بدل می‌سازد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه؛^۳۴و زمین بارور را به شوره‌زار، به سبب شرارت ساکنانش.^۳۵بیابان را به حوضهای آب بدل می‌سازد و زمین خشک را به چشمه‌های آب!^۳۶گرسنگان را آنجا اِسکان می‌دهد و در آنجا شهری مسکون بنیان می‌نهند؛^۳۷مزارع را می‌کارند و تاکستانها غرس می‌کنند، و محصول پر بار به دست می‌آورند.^۳۸ایشان را برکت می‌دهد، و به‌غایت کثیر می‌گردند و نمی‌گذارد گله و رمۀ ایشان کم شود.^۳۹چون از شمار ایشان کم می‌شود و ذلیل می‌گردند، به سبب ظلم و بلا و اندوه،^۴۰او اهانت را بر حاکمان می‌ریزد و ایشان را در بیابانِ بیراهه آواره می‌سازد.^۴۱اما نیازمند را از مذلت ایشان برمی‌افرازد، و اهل خانه‌اش را همچون گله‌های گوسفند کثیر می‌گرداند.^۴۲صالحان این را می‌بینند و شادمان می‌شوند، و بی‌انصافی یکسره دهان خود را می‌بندد.^۴۳هر که حکیم است در این امور بیاندیشد و در محبتهای خداوند تأمل نماید.