ای یهوه خدایم، یاری‌ام ده برای سالار سرایندگان. مزمور داوود.

^۱ای خدایی که می‌ستایمت، خاموش مباش!^۲زیرا که دهان شرارت و دهان فریب را بر من گشوده‌اند و با زبان دروغگو بر ضد من سخن می‌گویند.^۳مرا با سخنان کینه‌توزانه در میان گرفته‌اند، و بی‌سبب با من می‌ستیزند.^۴در جواب دوستی، مدعی من می‌گردند، در حالی که من برایشان دعا می‌کنم.^۵نیکی مرا با بدی پاداش می‌دهند، و محبت مرا با نفرت.^۶می‌گویند مردی شریر بر ضد او بگمار؛ بگذار مدعی به جانب راستش بایستد.^۷چون محاکمه‌اش می‌کنند، مجرم بیرون آید، و دعایش گناه محسوب گردد.^۸روزهایش اندک باشند، و منصب نظارتش را دیگری بگیرد.^۹فرزندانش بی‌پدر گردند و زنش بی‌شوهر.^۱۰باشد که فرزندانش آواره شوند و گدایی کنند، و ویرانه‌های خانۀ خویش را جستجو نمایند.^۱۱باشد که طلبکار همۀ دارایی‌اش را ضبط کند، و بیگانگان دسترنجش را به یغما برند.^۱۲باشد که کسی بر او احسان نکند و بر یتیمانش نظر لطف نیفکند.^۱۳باشد که خاندانش منقطع شود، و نامشان در نسل بعد محو گردد.^۱۴باشد که معصیت پدرانش در حضور خداوند به یاد آورده شود، و گناه مادرش هرگز محو نگردد؛^۱۵آنها پیوسته در مد نظر خداوند باشد، تا یاد ایشان را از زمین برکَنَد.^۱۶زیرا محبت‌کردن را در نظر نیاورد، بلکه فقیران و نیازمندان را تعقیب نمود، و شکسته‌دلان را، تا به مرگ.^۱۷چون لعنت کردن را دوست می‌داشت، بر سر خودش فرود آمده؛ و چون در برکت دادن رغبت نداشت، از او دور شده است.^۱۸لعنت کردن را همچون جامه بر تن کرد، پس همچون آب به اندرونش داخل گشته، و همچون روغن به استخوانهایش درآمده است.^۱۹باشد که آن لعنتها همچون ردایی باشد که بر گِرد خود می‌پیچد، و همچون کمربندی که همواره بر میان می‌بندد.^۲۰باشد که خداوند مدعیان مرا چنین سزا دهد، آنان را که بر جان من به بدی سخن می‌گویند.^۲۱اما تو ای خداوندگارْ یهوه، به‌خاطر نام خود برای من عمل کن؛ و چون محبت تو نیکوست، مرا برهان.^۲۲زیرا من فقیر و نیازمندم، و دلم در اندرونم مجروح است.^۲۳همچون سایۀ شامگاهی رخت بسته‌ام، و همچون ملخ تکانده شده‌ام.^۲۴زانوانم از روزه لرزان است؛ پیکرم زار و نحیف گشته است.^۲۵مضحکۀ مدعیان شده‌ام؛ چون مرا بینند، سر می‌جنبانند.^۲۶ای یهوه خدایم، یاری‌ام فرما؛ بر حسب محبت خویش، نجاتم بخش.^۲۷بگذار بدانند که این دست توست، که تو، ای خداوند، آن را کرده‌ای.^۲۸بگذار نفرین کنند، اما تو برکت ده؛ بگذار به پا خیزند و سرافکنده شوند، اما خادمت شادمان گردد.^۲۹باشد که مدعیانم به رسوایی ملبس گردند و در شرمساری خویش چون ردا پوشانیده شوند.^۳۰خداوند را به دهان خود شکر بسیار خواهم گفت؛ در میان انبوه جمعیت، او را خواهم ستود.^۳۱زیرا به دست راست شخص نیازمند می‌ایستد، تا او را از آنان که بر جان او فتوی می‌دهند، نجات بخشد.