دعوت حکمت

^۱حکمت، خانۀ خود را بنا کرده و هفت ستون خویش را تراشیده است.^۲او گوشت خود را طبخ کرده، شراب خویش را برآمیخته، و سفره‌اش را نیز آراسته است.^۳کنیزانش را گسیل داشته و از بالاترین نقطۀ شهر ندا در می‌دهد:^۴«هر آن که ساده‌لوح است بدین‌جا بیاید!» و به کم‌عقلان، می‌گوید:^۵«بیایید از طعام من بخورید و از شرابی که برآمیخته‌ام، بنوشید.^۶ساده‌لوحیِ خود را ترک کنید که خواهید زیست؛ و در طریق فهم گام بردارید.»^۷«هر که تمسخرگری را تأدیب کند، به استقبال بی‌حرمتی می‌رود؛ هر که مرد شریر را توبیخ کند، بد می‌بیند.^۸تمسخرگر را توبیخ مکن، مبادا از تو نفرت کند؛ حکیم را توبیخ کن، که تو را دوست خواهد داشت.^۹حکیم را بیاموز که حکیمتر خواهد شد؛ پارسا را تعلیم ده که آموخته‌هایش افزون خواهد گشت.^۱۰«ترس خداوند آغاز حکمت است، و شناخت آن قدوس، بصیرت.^۱۱زیرا به واسطۀ من، روزهای تو بسیار خواهد شد و بر سالهای عمرت افزوده خواهد گردید.^۱۲اگر حکیمی، خود از آن بهره خواهی برد؛ اگر تمسخرگری، خود به تنهایی زیان خواهی دید.»

دعوت جهالت

^۱۳بانو ’جهالت‘، یاوه‌گو است و ساده‌لوح، و هیچ نمی‌داند.^۱۴بر درِ خانۀ خود می‌نشیند، بر کرسی‌ای در بالاترین نقطۀ شهر،^۱۵و رهگذران را ندا می‌دهد، آنان را که مستقیم به راه خود می‌روند:^۱۶«ای ساده‌لوحان، بدین سو آیید!» و به کم‌عقلان، گوید:^۱۷«آبِ دزدیده شیرین است؛ و نانی که پنهانی خورده شود، لذیذ.»^۱۸اما نمی‌دانند که مردگان، در آنجایند، و مهمانان او در اعماق گورند.