به یاری ما بیا برای سالار سرایندگان. قصیدۀ پسران قورَح.

^۱خدایا، به گوشهای خود شنیده‌ایم؛ پدران ما برایمان بازگفتند که در روزگار ایشان چه‌ها کردی، در روزگاران پیشین.^۲تو به دست خود قومها را بیرون کردی اما ایشان را غرس نمودی؛ قومها را مبتلا ساختی اما ایشان را منتشر گردانیدی.^۳زیرا به شمشیر خود نبود که زمین را فتح کردند، بازوی ایشان نبود که پیروزشان ساخت. بلکه دست راست تو بود، بازوی تو و نور روی تو؛ زیرا بر ایشان نظر لطف داشتی.^۴خدایا، تو شاه من هستی، در حق یعقوب، به پیروزیها حکم فرما!^۵به واسطۀ توست که خصم را عقب می‌رانیم؛ به نام توست که مهاجمان را لگدمال می‌کنیم.^۶من بر کمان خویش توکل نمی‌دارم، و شمشیر من مرا پیروز نمی‌سازد؛^۷بلکه تویی که به ما بر دشمنان پیروزی بخشیده‌ای، و بدخواهان ما را سرافکنده گردانیده‌ای.^۸همۀ روز به خدا فخر کرده‌ایم، و نام تو را جاودانه خواهیم ستود. سِلاه^۹اما اکنون تو ما را طرد کرده و رسوا ساخته‌ای؛ دیگر با سپاهیان ما بیرون نمی‌آیی.^۱۰ما را در برابر خصم عقب نشاندی، و بدخواهان غارتمان کردند.^۱۱ما را همچون گوسفندانِ کشتاری گردانیدی و در میان قومها پراکنده ساختی.^۱۲قوم خود را بی‌بها فروختی، و از فروش آنها سودی نبردی.^۱۳ما را مضحکۀ همسایگان ساختی، مایۀ تمسخر و ریشخند اطرافیان.^۱۴ما را در میان قومها ضرب‌المثل ساختی؛ مایۀ سر تکان دادن در میان ملتها.^۱۵رسوایی من همۀ روز در برابر من است، روی من از شرم پوشیده شده،^۱۶از سخن طعنه‌زنندگان و ناسزاگویان، از روی دشمن و انتقام‌گیرنده.^۱۷این همه بر ما رخ نمود، با اینکه تو را فراموش نکرده بودیم و در عهدت خیانت نورزیده بودیم.^۱۸دلهایمان برنگشته بود، و قدمهایمان از راهت کج نشده بود.^۱۹اما تو ما را در هم کوبیدی و به مکان شغالها بدل ساختی و به تاریکی غلیظ پوشانیدی.^۲۰اگر نام خدای خود را به فراموشی سپرده بودیم، یا دست به سوی خدای بیگانه برافراشته بودیم،^۲۱آیا خدا این را درنمی‌یافت؟ زیرا او از اسرار دل آگاه است.^۲۲اما ما همۀ روز، به‌خاطر تو به کام مرگ می‌رویم، و همچون گوسفندانِ کُشتاری شمرده می‌شویم.^۲۳خداوندگارا، بیدار شو! چرا خوابیده‌ای؟ برخیز و ما را تا ابد طرد مکن!^۲۴چرا روی خود را پنهان می‌کنی و ستمدیدگی و مظلومیت ما را به یاد نمی‌آوری؟^۲۵زیرا جان ما به خاک خم شده، و شکم ما به زمین چسبیده.^۲۶برخیز و به یاری ما بیا؛ به‌خاطر محبت خود ما را فدیه ده.