^۱شخص انزواطلب در پی اهداف خودخواهانۀ خویش است؛ او با هر قضاوت صحیح می‌ستیزد.^۲نادان را از فهم هیچ لذتی نیست، بلکه تنها فاش کردن همۀ مکنونات دل خویش را خوش می‌دارد.^۳چون شریر می‌آید، دیدۀ حقارت نیز می‌آید، و با قباحت، تقبیح فرا می‌رسد.^۴آبِ عمیق است سخنان دهان آدمی، نهر جوشان است چشمۀ حکمت.^۵نشاید جانبداری از مجرمان یا منحرف ساختن دادرسی بی‌گناهان.^۶لبهای جاهل درگیر نزاع می‌شود، زبانش به استقبال کتک می‌شتابد.^۷زبان جاهل نابودی اوست، لبانش دام برای جان او.^۸سخنان سخن‌چین همچون لقمه‌های لذیذ است که به اعماق وجود انسان فرو می‌رود.^۹آن که در کار خود سستی می‌کند، برادر خرابکار است.^۱۰نام خداوند برج مستحکم است، که پارسا به درون آن می‌دود و در بلندی ایمن می‌ماند.^۱۱توانگریِ ثروتمند، شهر مستحکم اوست؛ همچون حصاری است بلند در خیال او!^۱۲پیش از نابودی، دل آدمی متکبر می‌شود، اما فروتنی پیش از عزّت می‌آید.^۱۳پاسخ دادن پیش از شنیدن، نادانی است و شرمساری.^۱۴روح آدمی او را در بیماری بر پا نگاه می‌دارد اما روح افسرده را کیست که تحمل تواند کرد؟^۱۵دل فهیمان خریدار معرفت است، گوش حکیمان، جویندۀ دانش.^۱۶هدیه، راه بر شخص می‌گشاید و او را به محضر بزرگان می‌رساند.^۱۷آن که نخست به قاضی می‌رود برحق می‌نماید، تا آنگاه که طرف دیگر می‌آید و او را می‌آزماید.^۱۸قرعه افکندن نزاعها را پایان می‌بخشد، و حریفان قوی را از هم جدا می‌سازد.^۱۹برادر رنجیده، از شهر حصاردار تسخیرناپذیرتر است؛ مجادله همچون پشت‌بندهای دروازۀ بستۀ دِژ است.^۲۰شکم آدمی از میوۀ دهانش پر می‌شود؛ انسان از محصول لبهایش سیر می‌گردد.^۲۱مرگ و زندگی در قدرت زبان است آنان که دوستش می‌دارند، از میوه‌اش خواهند خورد.^۲۲مردی که همسری بیابد، چیز نیکو یافته و خشنودی خداوند را به دست آورده است.^۲۳فقیر ملتمسانه سخن می‌گوید، اما ثروتمند با درشتی پاسخ می‌دهد.^۲۴چه بسا دوستان که یکدیگر را به نابودی می‌کشند، اما دوستی هم هست که از برادر چسبنده‌تر است.