ای خداوند، تو چه عظیمی

^۱ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه، خدای من، تو بی‌نهایت عظیمی. تو به فَرّ و شکوه ملبّسی،^۲و نور را همچون ردا به خود می‌پیچی. تو آسمان را چون خیمه می‌گسترانی،^۳و تیرکهای اتاقهایت را بر آبها می‌نهی. تو ابرها را ارابۀ خویش می‌سازی، و سوار بر بالهای باد می‌روی!^۴تو بادها را فرستادگان خویش می‌گردانی، و شعله‌های آتش را خادمان خویش می‌سازی.^۵تو اساس زمین را بر پایه‌های آن استوار ساختی، تا جنبش نخورد، تا ابدالآباد.^۶تو آن را به آبهای ژرف همچون ردا پوشانیدی، و آبها بر فراز کوهها ایستادند.^۷اما از عتاب تو گریختند، و از صدای رعد تو پا به فرار گذاشتند!^۸بر فراز کوهها برآمدند و به دره‌ها سرازیر شدند، به جایی که تو برایشان مقرر کردی.^۹حدّی برای آنها قرار دادی که از آن نگذرند، و دیگر بار زمین را نپوشانند!^۱۰تو چشمه‌ها را در وادیها جاری می‌سازی، تا در میان کوهها روان گردند.^۱۱آنها جانداران صحرا را جملگی سیراب می‌کنند، و تشنگی خران وحشی را فرو می‌نشانند.^۱۲پرندگانِ هوا در کنار آنها منزل دارند، و در میان شاخساران آواز می‌خوانند.^۱۳تو از جایگاه رفیع خود کوهها را آبیاری می‌کنی، و زمین از ثمر کار تو سیر می‌شود.^۱۴تو علف را برای چارپایان می‌رویانی، و گیاهان را تا انسان با آنها زراعت کند، تا از دلِ زمین خوراک برآورد،^۱۵و شراب را تا دل آدمی را شاد گرداند، و روغن را تا روی وی را شاداب سازد، و نان را تا جان او را نیرو بخشد.^۱۶درختان خداوند سیراب‌اند، آن سروهای لبنان که او نشانده است؛^۱۷پرندگان لانه‌های خود را در آنها می‌سازند، و لک‌لک در میان درختان صنوبر آشیان دارد.^۱۸کوههای بلند برای بزهای وحشی است، و صخره‌ها پناهگاه خرگوشان است.^۱۹او ماه را برای تعیین فصلها ساخت؛ و خورشید زمان غروبِ خود را می‌داند.^۲۰تاریکی می‌آوری و شب می‌شود، که در آن جمله جانوران جنگل پرسه می‌زنند.^۲۱شیران ژیان در پیِ طعمۀ خود می‌غرند، و خوراکِ خویش را از خدا می‌طلبند.^۲۲چون آفتاب بر‌می‌آید، بازمی‌گردند، و در لانه‌های خود می‌آرامند.^۲۳آنگاه آدمی به کار خویش بیرون می‌رود، و به محنت خویش تا شامگاه.^۲۴ای خداوند، کارهای تو چه بسیار است! آنها را جملگی به حکمت خویش به عمل آورده‌ای! زمین از مخلوقات تو آکنده است!^۲۵و دریا نیز، در آنجا، وسیع و پهناور، مملو است از جُنبندگان بی‌شمار، از جانداران بزرگ و کوچک!^۲۶کشتیها بر روی آن می‌روند، و لِویاتان نیز، که تو سرشتی تا در آن بازی کند.^۲۷چشم امید اینان جملگی بر توست، تا خوراک ایشان را در وقتش برسانی.^۲۸چون این را به آنها می‌بخشی، آن را گرد می‌آورند؛ چون دست خویش را می‌گشایی، از چیزهای نیکو سیر می‌شوند.^۲۹اما چون روی خود را می‌پوشانی، پریشان می‌گردند؛ و چون روح ایشان را قبض می‌کنی، می‌میرند و به خاک بازمی‌گردند!^۳۰چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند، و روی زمین را تازه می‌سازی!^۳۱باشد که جلال خداوند تا به ابد پایدار مانَد! باشد که خداوند از کارهای خویش شادمان شود؛^۳۲که بر زمین می‌نگرد، و زمین به لرزه درمی‌آید! که کوهها را لمس می‌کند، و آتش‌فشان می‌شود!^۳۳من تا زنده هستم خداوند را خواهم سرایید! تا وجود دارم برای خدایم سرود ستایش خواهم خواند!^۳۴تفکر من برای او لذتبخش باشد، زیرا که من در خداوند شادی می‌کنم!^۳۵اما گنهکاران از زمین محو گردند، و شریران دیگر یافت نشوند! ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هَلِلویاه!