مُهرکنندگان پیمان

^۱اینانند کسانی که مُهر خود را بر پیمان زدند: نِحِمیای فرماندار، پسر حَکَلیا. صِدِقیا،^۲سِرایا، عَزَریا، اِرمیا،^۳فَشحور، اَمَریا، مَلکیا،^۴حَطّوش، شِبَنیا، مَلّوک،^۵حاریم، مِرِموت، عوبَدیا،^۶دانیال، جِنِتون، باروک،^۷مِشولّام، اَبیّا، میامین،^۸مَعَزیا، بِلجای و شِمَعیا. اینان کاهنان بودند.^۹لاویان: یِشوعَ پسر اَزَنیا، بِنّوی از پسران حیناداد، و قَدمیئیل؛^۱۰و برادران ایشان: شِبَنیا، هودیا، قِلیطا، فِلایا، حانان،^۱۱میکا، رِحوب، حَشَبیا،^۱۲زَکّور، شِرِبیا، شِبَنیا،^۱۳هودیا، بانی و بِنینو.^۱۴سران قوم: فَرعوش، فَحَت‌موآب، عیلام، زَتّو، بانی،^۱۵بونّی، عَزجَد، بِبای،^۱۶اَدونیا، بِغوای، عادین،^۱۷عاطیر، حِزِقیا، عَزّور،^۱۸هودیا، حاشوم، بیصای،^۱۹حاریف، عَناتوت، نِبای،^۲۰مَجفیعاش، مِشُلّام، حِزیر،^۲۱مِشیزَبئیل، صادوق، یَدُّوَع،^۲۲فِلَطیا، حانان، عَنایا،^۲۳هوشع، حَنَنیا، حَشّوب،^۲۴هَلّوحیش، فِلحا، شوبیق،^۲۵رِحوم، حَشَبنا، مَعَسیا،^۲۶اَخیّا، حانان، عَنان،^۲۷مَلّوک، حاریم و بَعَنا.

مفاد پیمان

^۲۸مابقی قوم، از کاهنان و لاویان و نگهبانان دروازه و سرایندگان و خادمان معبد تا همۀ کسانی که خویشتن را برای پیروی از شریعت خدا از اقوام ممالک جدا کرده‌اند، همراه با زنان و پسران و دخترانشان، یعنی همۀ صاحبان معرفت و فهم،^۲۹به برادران و بزرگان خویش پیوسته، خویشتن را زیر لعنت و سوگند قرار می‌دهند تا بنا بر شریعت خدا که به دست موسی، خادم خدا، عطا شد، سلوک کنند و همۀ فرمانهای یهوه خداوندگار ما و قوانین و فرایض او را نگاه داشته، به جای آورند.^۳۰«ما دخترانمان را به اقوام این سرزمین نخواهیم داد و دخترانشان را برای پسرانمان نخواهیم گرفت.^۳۱و اگر اقوام این سرزمین در روز شَبّات کالا و یا هر گونه غَلّه برای فروش بیاورند، از ایشان چیزی در روز شَبّات یا هیچ روز مقدس دیگر نخواهیم خرید. و از محصول سال هفتم و مطالبۀ قرضها چشم می‌پوشیم.^۳۲«نیز خود را مکلّف می‌سازیم که هر ساله ثُلثِ مثقال برای خدمت خانۀ خدای خود بپردازیم:^۳۳به جهت نان حضور، هدیۀ آردی دائمی و قربانی تمام‌سوز دائمی، هدایای روزهای شَبّات و ماهِ نو و اعیاد مقرر، و به جهت هدایای مقدّس و قربانیهای گناه به منظور انجام کفاره برای قوم اسرائیل، و به جهت تمامی کارهای خانۀ خدای ما.^۳۴«ما کاهنان و لاویان و قوم، برای هدیۀ هیزم قرعه می‌افکنیم، تا آن را بر حسب خاندانهای خود، در اوقات مقرر سالانه، به خانۀ خدای خود بیاوریم تا بر مذبح یهوه خدای ما بنا بر آنچه در شریعت مکتوب است، سوخته شود.^۳۵«همچنین خود را مکلّف می‌سازیم که نوبرهای محصول زمینمان و نوبرهای همۀ میوه‌های هر گونه درخت را، سال به سال، به خانۀ خداوند بیاوریم،^۳۶و نخست‌زاده‌های پسران و احشام خود، یعنی نخست‌زاده‌های رمه و گلۀ خویش را نیز، بنا بر آنچه در شریعت مکتوب است، به خانۀ خدایمان بیاوریم، یعنی نزد کاهنانی که در خانۀ خدایمان خدمت می‌کنند.^۳۷به‌علاوه، نوبر خمیر خود و هدایای خویش و میوۀ هر گونه درخت و شراب تازه و روغن را نزد کاهنان به انبارهای خانۀ خدایمان خواهیم آورد و ده‌یک محصول زمینمان را برای لاویان خواهیم آورد، زیرا لاویانند که ده‌یکها را در تمامی شهرهای محل کار ما دریافت می‌کنند.^۳۸آنگاه که لاویان ده‌یکها را می‌گیرند، کاهنی از نسل هارون همراه ایشان باشد. لاویان ده‌یکِ ده‌یکها را به خانۀ خدای ما، به انبارهای خزانه بیاورند.^۳۹زیرا بنی‌اسرائیل و بنی‌لاوی باید هدایای غَلّه و شراب تازه و روغن را به انبارها بیاورند، جایی که ظروف قُدس و کاهنانی که خدمت می‌کنند و نگهبانان دروازه و سرایندگان، آنجایند. ما به خانۀ خدایمان بی‌توجهی نخواهیم کرد.»