چرا در روز بلا هراسان باشم؟ برای سالار سرایندگان. مزمور پسران قورَح.

^۱ای همۀ قومها، این را بشنوید! ای تمامی ساکنان جهان، گوش فرا دهید،^۲از عام و خاص، از نیازمند و توانگر، جملگی:^۳دهان من حکمت را بیان می‌کند؛ تفکر دلم فهم را جاری می‌سازد.^۴گوش خود را به مثلی می‌سپارم؛ معمای خویش را به آوای چنگ شرح می‌دهم:^۵چرا در روزهای بلا ترسان باشم، آنگاه که شرارتِ خیانتکاران احاطه‌ام کند؛^۶همانها که بر اموال خود توکل دارند و به ثروت بسیار خویش می‌بالند؟^۷به‌یقین کسی فدیۀ جان برادر خویش نتواند داد و خونبهای او را به خدا نتواند پرداخت؛^۸زیرا فدیۀ جان انسان گرانبهاست، و هیچ بهایی کافی نخواهد بود^۹تا انسان جاودانه زنده بماند و گودال را نبیند.^۱۰زیرا می‌بینیم که حتی حکیمان نیز می‌میرند، و جاهلان و ابلهان جملگی هلاک می‌شوند و ثروت خویش به دیگران وا می‌گذارند.^۱۱گورهایشان خانۀ ابدی آنها می‌گردد، و تا نسلهای بی‌پایان مسکن ایشان خواهد بود، هرچند نامهای خود را بر زمینهای خویش می‌نهند.^۱۲اما آدمی، در توانگری‌اش، بر جا نخواهد ماند؛ او چارپایان را مانَد که از میان می‌روند.^۱۳این است سرنوشت آنان که جاهلانه بر خویشتن توکل دارند، و سرانجامِ آنان که از لابه‌گوییهای خویش خرسندند. سِلاه^۱۴همچون گوسفندان برای هاویه مقرر گشته‌اند، و مرگ، ایشان را شبانی می‌کند. صبحگاهان صالحان بر ایشان فرمان خواهند راند، و جمال ایشان در گور خواهد پوسید، به دور از کاخهایشان.^۱۵اما خدا جان مرا از چنگال هاویه فدیه خواهد داد، و مرا نزد خود خواهد پذیرفت. سِلاه^۱۶چون بینی کسی توانگر شود، و شوکتِ خانه‌اش افزون گردد، تو را باکی نباشد!^۱۷زیرا چون بمیرد چیزی با خود نخواهد برد، و شوکتش همراه او فرو نخواهد رفت!^۱۸هرچند در زمان حیات، خویشتن را مبارک پندارد - و هرچند چون کامروا باشی همگان تو را می‌ستایند -^۱۹اما به جرگۀ پدران خود خواهد پیوست، که روشنایی را دیگر هرگز نخواهند دید!^۲۰آدمی در توانگری‌اش فهم ندارد، او چارپایان را مانَد که از میان می‌روند.