خداوند پادشاهی می‌کند

^۱خداوند پادشاهی می‌کند، او خویشتن را به جلال آراسته است؛ خداوند خود را آراسته است، او کمر خود را به قوّت بسته است. جهان مستحکم است و جنبش نخواهد خورد.^۲تخت سلطنت تو از قدیم استوار گشته است، و تو از ازل هستی.^۳سیلابها برافراشته‌اند، ای خداوند! سیلابها آواز خود را برافراشته‌اند، سیلابها خروش خود را برافراشته‌اند!^۴شکوهمندتر از آواز آبهای بسیار، شکوهمندتر از امواج دریا، شکوهمند است خداوند در عرش برین!^۵شهادات تو بی‌نهایت امین است، خداوندا، قدوسیت زیبندۀ خانۀ توست، تا ابدالآباد.