چه شکوهمند است نام تو برای سالار سرایندگان: در مایۀ ’گیتّیت‘. مزمور داوود.

^۱ای یهوه، خداوندگار ما، چه شکوهمند است نام تو در سرتاسر زمین! تو جلال خویش را بر فراز آسمانها گسترانیده‌ای.^۲از زبان کودکان و شیرخوارگان به سبب دشمنانت ستایش را بنیان نهادی، تا خَصم و انتقام‌گیرنده را خاموش گردانی.^۳چون به آسمانهای تو بنگرم، که صنعت انگشتان تو‌ست، و به ماه و ستارگان که تو بر قرار داشته‌ای،^۴گویم: انسان چیست که در اندیشه‌اش باشی، و بنی‌آدم، که به او روی نمایی؟^۵او را اندکی کمتر از فرشتگان ساختی و تاج جلال و اکرام را بر سرش نهادی.^۶بر کارهای دستت، او را چیرگی بخشیدی و همه چیز را زیر پاهای او نهادی:^۷گوسفندان و گاوان را، به تمامی، و جانوران صحرا را؛^۸پرندگان آسمان، و ماهیان دریا را؛ و هرآنچه را که از راه دریاها می‌گذرد.^۹ای یهوه، خداوندگار ما، چه شکوهمند است نام تو در سرتاسر زمین!