^۱«براستی که نقره را معدنی است، و طلا را مکانی که در آن قال گذاشته می‌شود.^۲آهن از زمین استخراج می‌گردد، و مس از دل سنگِ گداخته بیرون می‌آید.^۳آدمی تاریکی را روشن می‌کند، و تا دورترین حد آن را می‌کاود، در پی تکه سنگی در تاریکی و ظلمت غلیظ.^۴دور از نقاط مسکونی، زمین را نَقْب می‌زند، در مکانهایی که پای کمتر کسی به آنجا می‌رسد؛ به دور از آدمیان، آویزان به این سو و آن سو تاب می‌خورَد.^۵زمین، که از آن نان بیرون می‌آید، در اعماقش گویی به آتشْ واژگون می‌شود.^۶سنگهایش مهدِ یاقوت کبود است، و خاکَش آغشته به طلا.^۷«هیچ پرندۀ شکاری راه آن را نمی‌داند، و چشم شاهین آن را ندیده است.^۸هیچ جانور مغروری بر آن پا ننهاده، و هیچ شیری بر آن گذر نکرده است.^۹«آدمی بر سنگ خارا دست می‌بَرَد، و کوه‌ها را از اساس واژگون می‌سازد.^۱۰درون صخره‌ها مجراها می‌کَنَد، و چشمانش هر چیز نفیس را می‌بیند.^۱۱سرچشمۀ رودها را می‌کاوَد، و آنچه را نهان است به روشنایی بیرون می‌آورَد.^۱۲«اما حکمت در کجا یافت می‌شود؟ و مکانِ فهم کجاست؟^۱۳آدمی ارزش آن را نمی‌داند، و در دیار زندگان یافت نمی‌شود.^۱۴ژرفا می‌گوید: ”در من نیست“، و دریا می‌گوید: ”نزد من نمی‌باشد“.^۱۵آن را به زر خالص نتوان خرید، و بهایش را به نقره نتوان سنجید.^۱۶به طلای نابِ اوفیر بر آن قیمت نتوان نهاد، و نه به عقیقِ گرانبها و یاقوت کبود.^۱۷آن را با طلا و شیشه برابر نتوان کرد، و با زیورهای طلای ناب مبادله نشود.^۱۸از مرجان و بلور ذکری به میان نتوان آورد؛ بهای حکمت از لعل فزونتر است.^۱۹زِبَرجدِ کوش با آن برابری نتواند کرد، با طلای ناب بر آن قیمت نتوان نهاد.^۲۰«پس حکمت از کجا می‌آید؟ و مکان فهم کجاست؟^۲۱از چشم همۀ جانداران پنهان است، و بر مرغان هوا پوشیده.^۲۲اَبَدون و موت می‌گویند: ”تنها آوازۀ آن به گوش ما رسیده است.“^۲۳«فقط خداست که طریق آن را می‌داند؛ تنها اوست که از مکان آن آگاه است.^۲۴زیرا او به کرانهای زمین می‌نگرد، و آنچه را زیر تمامی آسمان است می‌بیند.^۲۵آنگاه که وزن از برای باد تعیین کرد، و آبها را به پیمانه سنجید،^۲۶آنگاه که قانونی برای باران قرار داد، و مسیر رعد را مقرر ساخت،^۲۷آنگاه آن را دید و بیان فرمود؛ استوار داشت و تفحص نمود.^۲۸و به انسان گفت: ”اینک حکمت، ترس خداوند است، و فهم، دوری جستن از شرارت.“»