آنگاه که می‌خوانم، اجابتم فرما برای سالار سرایندگان: با همراهی سازهای زهی. مزمور داوود.

^۱ای خدای حق‌ستانم، آنگاه که می‌خوانم، اجابتم فرما. در تنگی فراخی‌ام بخشیدی، فیضم ببخشا، و دعایم بشنو. سِلاه^۲تا چند، ای آدمیزادگان، عزّت من ذلّت خواهد بود؟ تا چند بطالت را دوست داشته در پی دروغ خواهید رفت؟ سِلاه^۳بدانید که خداوند سرسپردگان را برای خود جدا کرده است و چون او را بخوانم، خداوند خواهد شنید.^۴خشمگین باشید اما گناه مکنید؛ در دلتان بر بسترهای خویش بیندیشید و خاموش باشید. سِلاه^۵قربانیهای شایسته تقدیم کنید، و بر خداوند توکل بدارید.^۶بسیاری می‌گویند: «کیست که بر ما احسان کند؟» خداوندا، نور روی خود را بر ما تابان ساز!^۷تو شادمانی در دل من نهاده‌ای، بیش از هنگامی که غَله و شراب تازۀ ایشان فراوان گشت.^۸به سلامتی آرمیده و به خواب هم می‌روم زیرا تو تنها ای خداوند مرا در امنیت ساکن می‌سازی.