نبوّت بر ضد صور
۱در سال یازدهم، در روز اوّل ماه، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت:۲«ای پسر انسان، از آن رو که صور دربارۀ اورشلیم گفته است: ”هَه هَه، دروازۀ قومها شکسته شده و به روی من گشوده گردیده است. حال که او ویران گشته، من کامیاب خواهم شد!“۳پس خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: اینک ای صور، من بر ضد تو هستم، و چنانکه دریا امواج خود را برمیانگیزد، من قومهای بسیار را علیه تو بر خواهم انگیخت.۴آنان حصارهای صور را خراب کرده، برجهایش را فرو خواهند ریخت، و من خاکش را از او خواهم رُفت و او را به صخرهای عریان بدل خواهم کرد.۵و او به محل گستردن تور در میان دریا بدل خواهد شد، زیرا خداوندگارْ یهوه میفرماید من این را گفتهام. قومها آن را به تاراج خواهند برد،۶و دخترانش که در صحرایند، به شمشیر از پا در خواهند آمد. آنگاه خواهند دانست که من یهوه هستم.۷«زیرا خداوندگارْ یهوه چنین میفرماید: اینک من شاه شاهان، نبوکدنصر، پادشاه بابِل را با اسبان و ارابهها و با سواران و لشکری از سربازان بسیار، از جانب شمال بر ضد صور بر خواهم آورد.۸او دخترانت را در صحرا به شمشیر خواهد کشت. و بر ضد تو سنگرها خواهد ساخت و پشتهها بر پا خواهد کرد و سپرها بر خواهد افراشت.۹مَنجِنیقهایش را به سوی حصارهایت نشانه خواهد رفت و برجهایت را به تبرهای خود منهدم خواهد ساخت.۱۰اسبانش آنقدر بیشمار خواهند بود که غبارشان تو را خواهد پوشانید. آنگاه که به دروازههایت داخل شوند، چنانکه به شهری رخنهدار درمیآیند، حصارهایت از خروش سواران و ارابهها و کالسکهها به لرزه در خواهد آمد.۱۱همۀ کوچههایت را به سُم اسبانش پایمال کرده، مردمانت را به شمشیر خواهد کشت، و ستونهای نیرومندت به زمین فرو خواهد افتاد.۱۲ثروتت را تاراج خواهند کرد و کالاهایت را به یغما خواهند برد. حصارهایت را فرو خواهند ریخت و خانههای زیبایت را منهدم کرده، سنگ و چوب و خاکت را به میان آب خواهند ریخت.۱۳آواز سرودهایت را خاموش خواهم کرد و صدای چنگهایت دیگر به گوش نخواهد رسید.۱۴تو را به صخرهای عریان بَدَل خواهم ساخت و به محل گستردن تور، و دیگر هرگز تجدید بنا نخواهی شد! زیرا خداوندگارْ یهوه میفرماید: من که یهوه هستم سخن گفتهام.۱۵«خداوندگارْ یهوه به صور چنین میگوید: آیا سرزمینهای ساحلی از صدای سقوط تو نخواهند لرزید، آنگاه که مجروحان ناله سر دهند و در میان تو کشتار شود؟۱۶آنگاه حاکمان دریا جملگی از تختشان به زیر خواهند آمد و ردا از تن به در کرده، جامههای گلدوزیشدۀ خویش را خواهند کَند و لرزه بر تن کرده، بر زمین خواهند نشست و هر دَم بر خود لرزیده، از دیدنت حیران خواهند شد.۱۷و بر تو مرثیه خوانده، تو را خواهند گفت: «”ای شهر پر آوازه، چگونه تباه گشتی، ای که مسکن ساحلنشینان بودی! ای که بر دریا زورآور بودی، تو و ساکنانت؛ تو که ترس خود را بر همۀ سکنۀ آنجا مستولی میکردی!۱۸حال در روز سقوطت سرزمینهای ساحلی بر خود میلرزند، و جزایر دریا از رحلت تو مدهوش میگردند.“۱۹«زیرا خداوندگارْ یهوه چنین میگوید: چون تو را مانند شهرهای غیرمسکون ویران سازم و آبهای ژرف بر تو آورده، تو را به آبهای بسیار بپوشانم،۲۰آنگاه تو را با آنان که به هاویه فرو میروند، نزد مردمان روزگاران کهن فرود خواهم آورد، و در اَسفَلهای زمین، در ویرانههای ابدی، با آنان که به هاویه فرو میروند، ساکن خواهم گردانید تا دیگر مسکون نشوی و در سرزمین زندگان جایگاهی نداشته باشی.۲۱و خداوندگارْ یهوه میگوید: تو را به سرانجامی دِهشَتناک دچار خواهم ساخت و نابود خواهی شد! تو را خواهند جُست، اما دیگر هرگز یافت نخواهی شد.»
