گفتار اِلیفاز

۱آنگاه اِلیفازِ تیمانی در پاسخ گفت:۲«آیا آدمی به خدا منفعت تواند رسانید؟ آیا حتی مرد حکیم برای او سودمند تواند بود؟۳اگر تو پارسا باشی، چه لذتی نصیب قادر مطلق خواهد شد؟ اگر طریقهایت بی‌عیب باشد، چه نفعی به او خواهد رسید؟۴«آیا به سبب خداترسیِ توست که تأدیبت می‌کند، یا تو را به محاکمه می‌کشد؟۵آیا شرارت تو عظیم نیست، و گناهانت بی‌انتها نِی؟۶زیرا از برادرانت به ناحق گِرو گرفتی، و لباسِ برهنگان را برکَندی.۷به خستگان آب ندادی، و نان از گرسنگان دریغ داشتی.۸پنداشتی که قدرتمندانْ زمین را تصاحب می‌کنند، و بلندمرتبگان در آن زیست می‌نمایند.۹بیوه‌زنان را تهی‌دست روانه کردی، و بازوی یتیمان شکسته شد.۱۰از این روست که دامها از هر سو احاطه‌ات کرده، و وحشت به ناگاه تو را درگرفته است،۱۱که تاریکی نمی‌گذارد چیزی ببینی، و سِیلْ تو را می‌پوشانَد.۱۲«آیا خدا در جایهای رفیع آسمان نیست؟ ببین بلندترین ستارگان چه رفیع‌اند!۱۳و تو می‌گویی: ”خدا چه می‌داند؟ آیا می‌تواند از میانِ تاریکیِ غلیظ داوری کند؟۱۴ابرها مخفیگاه اوست، پس نمی‌بیند، او بر تارکِ آسمانها می‌خرامد.“۱۵آیا در طریق قدما همچنان پیش می‌روی، که مردمان شریر در آن گام زده‌اند؟۱۶همانها که پیش از وقتْ ربوده شدند، و بنیاد‌شان را سیلاب برد.۱۷که به خدا گفتند: ”از ما دور شو!“ یا ”قادر مطلق به ما چه توانَد کرد؟“۱۸حال آنکه او بود که خانه‌هایشان را به نعمات پر می‌ساخت، پس من از تدبیر شریران به دور می‌ایستم.۱۹پارسایان چون این را بینند، شادمان خواهند شد؛ بی‌گناهان ایشان را استهزا کرده، خواهند گفت:۲۰”به‌یقین مخالفان ما منقطع شدند، و دولتِ ایشان را آتش در کام کشید.“۲۱«پس تسلیم خدا باش که از صلح و سلامت برخوردار خواهی بود، و بدین‌گونه سعادت به تو روی خواهد کرد.۲۲تعلیم را از دهانِ او پذیرا شو، و سخنانش را در دلت جای ده.۲۳اگر نزد قادر مطلق بازگشت کنی، بنا خواهی شد، اگر ظلم را از خیمۀ خود دور سازی.۲۴اگر طلای خود را در خاک نَهی، و طلای اوفیر را میان سنگهای نهرها بگذاری،۲۵آنگاه قادر مطلق طلای تو خواهد بود، و نقرۀ خالصِ تو.۲۶زیرا آنگاه از قادر مطلق لذت خواهی برد، و روی خود را به سوی خدا بر خواهی افراشت.۲۷به درگاهش استدعا خواهی کرد و او تو را اجابت خواهد نمود، و تو نذرهای خویش را اَدا خواهی کرد.۲۸آنچه عزم کنی برایت برقرار خواهد شد، و روشنایی بر راههایت خواهد تابید.۲۹چون مردمان پست گردند، تو می‌گویی: ”سرافرازی باشد؛“ و او افتاده‌دلان را نجات خواهد بخشید.۳۰او کسانی را که بی‌گناه نیستند خواهد رهانید، و به پاکیِ دستان تو رهایی خواهند یافت.»

پایان ایوب ۲۲ · ۳۰ آیه