^۱اینها نیز امثال سلیمان است که به وسیلۀ مردان حِزِقیا، پادشاه یهودا، نگاشته شد:^۲پنهان داشتن امور، امتیاز خداست؛ تفحص امور، امتیازِ شاهان.^۳همچون بلندای آسمان و ژرفای زمین، تفحص‌ناپذیر است دل شاهان.^۴زنگار را از نقره بزدا، که ظرفی برای نقره‌کار بیرون می‌آید؛^۵شریران را از حضور پادشاه دور کن، که تخت او در پارسایی استوار می‌ماند.^۶خویشتن را در حضور پادشاه برمیفراز، و تکیه بر جای بزرگان مزن؛^۷بهتر آن است که تو را گویند: «اینجا بالا بیا»، تا آنکه در حضور نجیب‌زاده‌ای پایین برده شوی. آنچه چشمانت دیده است،^۸شتابزده به محکمه مبر، زیرا در آخر چه خواهی کرد اگر همسایه‌ات تو را شرمنده سازد؟^۹مشاجره‌ات را مستقیم با همسایه‌ات بکن، و اسرار دیگری را فاش منما،^۱۰مبادا آن که می‌شنود شرمسارت سازد و بدنامی‌ات رفع نشود.^۱۱سخن سنجیده، سیب طلاست در سینی نقره!^۱۲حلقۀ زرین و زیورِ طلاست توبیخ‌کنندۀ حکیم برای گوش شنوا.^۱۳پیک امین برای فرستندگان خود، خنکی برف است در گرمای تابستان؛ او جان سروران خویش را تازه می‌سازد.^۱۴ابر و بادی است بی‌باران، آن که لافِ بخشش‌های توخالی را می‌زند.^۱۵با شکیبایی حاکمی را مجاب توان کرد، با زبان نرم استخوان را توان شکست.^۱۶گر عسل یافتی، به اندازه بخور مبادا از آن سیر شوی و قی‌اش کنی.^۱۷از زیاد رفتن به خانۀ همسایه‌ات بپرهیز مبادا از دیدنت سیر شود و از تو بیزار گردد.^۱۸گرز و شمشیر و تیرِ تیز است آن که بر همنوع خویش شهادت دروغ دهد.^۱۹دندان لق و پای لنگ است اعتماد بر خیانت‌پیشه در روز تنگی.^۲۰آواز خواندن نزد دلی دردمند، کندن لباس او در سرماست و پاشیدن نمک بر زخمش.^۲۱اگر دشمنت گرسنه است، به او خوراک بده! و اگر تشنه است، به او آب بنوشان!^۲۲چه این‌گونه، اخگرها بر سرش خواهی انباشت، و خداوند پاداشَت خواهد داد.^۲۳باد شمالی باران می‌آورد، زبان غیبتگو، نگاههای خشمگین.^۲۴سکونت در کُنجِ بام، بِه از زندگی زیر یک سقف با زن ستیزه‌جو.^۲۵خبر خوش از دیار دوردست، آبی است خنک به کام تشنه‌لب.^۲۶پارسایی که در برابر شریران سست می‌شود، چشمه‌ای گل‌آلود و چاهی آلوده را مانَد.^۲۷عسلِ زیاد خوردن، نیکو نیست، در پی جلال خود بودن، جلال نیست.^۲۸آن که بر نَفْس خود مسلط نباشد، شهری بی‌حصار را مانَد که بدان رخنه کرده باشند.