^۱«از این نیز دل من می‌لرزد، و از جای خود برمی‌جهد.^۲به غرش صدایش به‌دقّت گوش فرا دهید، به نعره‌ای که از دهانش برمی‌آید.^۳آذرخشِ خود را زیر تمامی آسمان می‌فرستد، و برقِ خود را تا به کرانهای زمین گسیل می‌دارد.^۴پس از آن صدای غرش او به گوش می‌رسد؛ او با صدای پرشکوهش رعد می‌دهد؛ آنگاه که آوازش شنیده شد، دیگر برق را به تأخیر نمی‌اندازد.^۵خدا به آواز خود رعدهای شگفت‌انگیز می‌دهد، و کارهای عظیم می‌کند که از درکشان ناتوانیم.^۶به برف می‌گوید: ”بر زمین بیفت“، و به رگبار که: ”به شدّت ببار“.^۷دستِ هر انسان را بازمی‌دارد، تا جمیع آدمیان اعمال او را بدانند.^۸آنگاه وحوش به لانه‌های خود می‌روند، و در بیشه‌های خود می‌مانند.^۹تندباد از حجرۀ خود بیرون می‌آید، و سرما از بادهایی که به قوّت می‌وزد.^۱۰از دَمِ خدا یخ بسته می‌شود، و سطح آبها منجمد می‌گردد.^۱۱ابرها را از رطوبت آکنده می‌سازد، و برقِ خود را به وسیلۀ آنها می‌پراکنَد.^۱۲به هدایت او به هر سو می‌گردند، تا هرآنچه را به آنها فرمان دهد بر روی تمامی جهانِ مسکون به عمل آورند.^۱۳او این همه را سبب می‌گردد، خواه به جهت تأدیب، خواه برای آبیاری زمین خویش، و خواه از محبت.^۱۴«ای ایوب، این را بشنو! بازایست و در کارهای عجیب خدا تأمل کن.^۱۵آیا می‌دانی چگونه خدا آنها را اداره می‌کند، و برقِ ابرهای خویش را درخشان می‌سازد؟^۱۶آیا از موازنۀ ابرها آگاهی، و از کارهای عجیب او که در عِلم کامل است؟^۱۷ای تو که جامه‌ات گرم است آنگاه که زمین در اثر باد جنوبی آرام می‌گیرد،^۱۸آیا می‌توانی با او آسمانها را بگسترانی، مانند آیینۀ ریخته‌شدۀ پولادین؟^۱۹ما را بیاموز که به او چه بگوییم، زیرا به سبب ظلمت، دعوی خویش آماده نتوانیم کرد.^۲۰آیا به او گفته شود که خواهان سخن گفتنم؟ زیرا کدام آدمی است که بخواهد بلعیده شود؟^۲۱«و حال آفتاب را نظر نتوان کرد آنگاه که در آسمان درخشان باشد، چون بادْ وزیده، آن را صاف و بی‌ابر سازد.^۲۲درخششی زرین از شمال برمی‌آید؛ خدا به شکوهی مَهیب ملبس است.^۲۳به قادر مطلق دست نتوان یافت، او در قدرت و عدالت متعال است؛ انصاف او بیکران است و ظلم نمی‌کند.^۲۴از این رو آدمیان از او می‌ترسند؛ او بر کسانی که خود را حکیم می‌پندارند، نظر نمی‌کند.»