شعر زیرا که

بر فرض اگر درخت انجیر                   نارد به جهان شکوفه دیگر؛

یا آنکه درخت مـو به دنیــا                     زیــن پس ابـداً نیاورد بــر؛

گر جمله درخت‌های زیتون                    بـر باد رود ز باد صرصر

یا در همـه جا مزارع سبـز                    خشکند بـه ناگهان سـراسـر

هـر آغل اگر ز گوسفنـدان                      ناگاه تهی شــود به یکســر

گــر بهتــر دلبــران دنیـــا                       یکبــاره وفا بـرد ز خاطـر

بـا این همه بـر خدا توکـل                       دارم به مثال طفل و مادر

زیرا که خدا در عین ظلمت                     تابید در آخــوری محقـر!

اسقف دهقانی‌تفتی، اقتباس از حبقوق ۳:‏۱۷-۱۸، برگرفته از کتاب رنج الهی