می پرستمت ای منجی آسمانی

می‌پرستمت ای منجی آسمانی

ای که در ذات و در معنا خدایی

ای تجسم آن هستی بی منتها

ای که خود ابتدا و انتهایی

می‌پرستم تو را ای راحت روح و جان

با تمام قلب و فکر و وجودم

می‌نهم در دستان پاک و قدوس تو

زندگانی و هم بود و نبودم

می‌ستایم تو را ای شاه مصلوب من

ای که بخشیدی از مرگم رهایی

سر نهم بر کران تخت پر فیض تو

ای که با مِهرت بر زخمم شفایی

می‌سرایم تو را ای شاه پیروز من

ای تو تنها سرود بی‌فنایی

شعله‌ور کن اجاق سرد این بودنم

ای که در شام خاموشم نوایی