تنها خدا نیست که چیزهای تازه را دوست میدارد، انسان نیز علاقه دارد چیزهای کهنه را تبدیل به نو سازد. به همین دلیل، آن زمان که خدای توانا طبیعت را به زیورهای بهار میآراید ما نیز خانه و زندگی خویش را تا سر حد امکان آراسته و زیبا میکنیم.
مشاهدۀ این معجزۀ سالانه بهار برای ما سؤالی پیش میآورد و آن این است: آیا خدایی که دوستدار زیبایی و آفرینندۀ نیکی و خرمی است، تنها به ظواهر و امور خارجی میپردازد یا به باطن و امور معنوی نیز توجه دارد؟ و آیا کسی که درختان و گلها را بار دیگر تازه و جوان میسازد نمیخواهد روح شادی و نشاط را بار دیگر در انسان تجدید کند؟
