با من باش ( ای مالک جانم ای شاه و سلطانم )

ای مالک جــانم ، ای شاه و سلطــانم

دوست مهربــانم ، بــا مــن باش

گـــر خسته و تــنهــا ، در غربت دنــیا

گر بــر اوج ابـرها ، بــا مــن بـاش

با تو وحشتــی نیست از سایه‌ی ظــلمت

تا که رسد فـــردا با مـــن بــاش

تا آخر عــالــم از پی تو آیــم

ای شبان جــانــــم با مــن باش

ای نور و نجــاتــم ، امــید و حیاتم

در شــادی و مـــاتم ، بــا مــن باش

بـا وسعت عــشقـــت ، در این ره بــاریک

چــون نفسم نـــزدیــک ، بــا مــن باش

تـــنها مرا کــافیســت ، ســرشاری فــیضت

بــا فیض عظــیمــــت ، بــا مــن باش

جـــانم را بپوشــان ، بــا سپر ایــمان

تــــا دیـدار در آسمـــان ، بــا مــن باش