/images/Login/login_left5.png
نام کاربری   کلمۀ رمز              
/images/Login/login_right5.png
‮گرافیک کم‮
  
Back

عقـاب


 

در ایام قدیم عقاب سمبلی از خوش‌یمنی بود و به فال نیک گرفته می‌شد. در داستانی آمده است که روزی پدر کوروش پادشاه، پسرش را برای جنگ با آشور تا مرز کشور پارس همراهی می‌کند. در آنجا عقابی در آسمان می‌بیند و همانجا پیشگویی می‌کند که این جنگ به‌نفع کوروش تمام خواهد، و چنین نیز می‌شود.

همچنین باستان‌شناسان بر روی یکی از کاشی‌های تخت جمشید نقش عقابی را با بال‌های گشوده کشف کرده‌اند که گویی در چنگال دارد و گوی دیگری بر سر. به گمان پژوهشگران این عقاب با بال‌های ‌گشوده نمادی از خداوند است. تصویر این عقاب بر روی پرچم هخامنشیان نیز که همواره پیشاپیش سپاه به اهتزاز در می‌آمد، دیده می‌شود.

عقاب، پرنده‌ای که همواره سمبل قدرت و شجاعت بوده است، در حدود ۳۸ بار در کتاب‌مقدس ذکر گردیده است. بنابراین جا دارد با این پرنده عظیم و باشکوه بیشتر آشنا شویم و با کسب شناخت بهتر در مورد یکی دیگر از مخلوقات خدا، ستایش خود را نثار خالق کنیم.

عقاب که از گونۀ پرندگان شکاری است، دارای چنگال‌هایی بزرگ، دُمی مستطیل‌شکل و نسبتاً پهن و بلند، و بال‌هایی بلند و عریض است. پهنای بال این پرنده ۱۸۷ الی ۲۳۰ سانتی‌متر است. این بال‌های بزرگ باعث می‌شود عقاب بتواند تا مسافت‌های طولانی پرواز کند و تا بلند‌ترین نقاط اوج بگیرد. یکی از زیبایی‌های این پرنده هنگامی است که تا مسافت‌های طولانی بال‌های خود را باز نگاه می‌دارد و به شکل v در هوا معلق می‌ماند.

عقاب ماده در مقایسه با نر قامتی کشیده‌تر دارد (عقاب نر چیزی بین ۷۶ تا ‏۸۹ سانتی‌متر درازا دارد، و حال آنکه طول عقاب ماده بین ۸۹ تا ۱۰۴ سانتی‌متر است). وزن این پرنده ۳ تا ۶ کیلوگرم است.

جالب است بدانید که قدرت بینایی چشمان عقاب هشت برابر چشم انسان است. یکی از دلایل بینایی قوی عقاب، مردمک‌های بزرگی است که باعث می‌شود نور نتواند دید او را مختل کند. عقاب می‌تواند یک خرگوش را از فاصله دو مایلی ببیند. این پرنده به‌محض دیدن طعمه، بال‌هایش را خم می‌کند و با سرعتی بالغ بر ۲۰۰ مایل در ساعت به سوی زمین شیرجه می‌زند.

قدرت عقاب به حدی است که می‌تواند در حالی که طعمه‌ای به بزرگی یک گوسفند را در چنگال دارد، به‌راحتی در آسمان پرواز کند.

عقاب‌ها عموماً در دشت‌ها و کوهستان‌های خشک و بدون گیاه، یا در صخره‌های ساحلی و گاه در جنگل‌های کوهستانی سکونت دارند.

طول عمر عقاب معمولاً ۲۵ تا ۴۵ سال است. این پرنده سالی یک بار زاد و ولد می‌کند. فصل تولیدمثل عقاب بسته به موقعیت جغرافیایی او از ماه اسفند تا مرداد ماه (فوریه تا ماه آگوست) متفاوت است. عقاب‌ها معمولاً به همسر خود وفادار هستند و تا پایان عمر کنار هم می‌مانند.

این جفتِ وفادار اغلب در فصل بهار در لبه پرتگاه‌ها، نوک صخره‌ها، یا بر فراز درختان بلند برای خود آشیانه‌ می‌سازند و اغلب تا پایان عمر در همانجا زندگی می‌کنند. عقاب‌ها هر سال آشیانه‌شان را با شاخه‌های جدید بازسازی می‌کنند.

عقاب ماده در فصل تولید مثل ۱ تا ۴ تخم می‌گذارد. ۳۵ تا ۴۵ روز طول می‌کشد تا جوجه‌ها از تخم بیرون آیند. در این مدت عقاب مادر بر روی تخم‌ها می‌خوابد، هر چند عقاب نر نیز گاه بر روی تخم‌ می‌خوابد تا عقاب ماده بتواند با پرواز در آسمان خستگی را از تن خود خارج کند.

از زندگی عقاب می‌توان درس‌های زیادی آموخت که یکی از زیباترین آنها، روشی است که عقاب‌ مادر جهت یاد دادن پرواز به جوجه‌های خود بکار می‌گیرد.

جوجه عقاب‌ها در بدو تولد به چیزی جز خوردن و خوابیدن نمی‌اندیشند. هر روز والدین‌شان باید برای آنها غذا تهیه کنند و جوجه‌ها آنقدر تنبل هستند که عقاب مادر مجبور است غذا را در دهان‌شان نیز بگذارد! اما این زندگی آرام و بی‌دغدغه چند هفته بیشتر دوام نمی‌یابد. جوجه عقاب‌‌ها ۵۴ تا ۸۱ روز بعد از تولد رفته رفته متوجه می‌شوند که بدن‌شان در حال تغییر است و پرهای تازه‌ای سطح بدن‌شان را می‌پوشاند. در این مرحله، عقاب مادر ‌ظاهراً با بیرحمی تمام شروع به تکان دادن لانه می‌کند به‌طوری که جوجه‌ عقاب‌ها از لانه به بیرون پرتاب می‌شوند. عقاب مادر گاه حتی مجبور است جوجه‌هایی را که محکم به شاخه‌های لانه چسبیده‌اند با منقار خود گرفته، آنها را از جای گرم و نرم و راحت‌شان بیرون بیاورد و در آسمان رهای‌شان کند. اما درست در لحظه‌ای که نزدیک است جوجه عقاب‌ها بر صخره‌ها سقوط کنند و متلاشی شوند، عقاب مادر شیرجه زده بال‌هایش را زیر آنها می‌گشاید و نجات‌شان می‌دهد. عقاب مادر این عمل را چندین بار با فرزندانش تکرار می‌کند تا سرانجام جوجه عقاب‌ها پرواز در آسمان را یاد می‌گیرند.

در کتاب خروج ۱۹:‏۴ نیز می‌خوانیم که خدا با تشبیه کردن خود به عقاب، اعلام می‌دارد که قوم خود را که فرزندان اویند بر بال‌های خویش حمل خواهد کرد و به مکانی امن خواهد برد. آری، همانطور که عقاب با جوجه‌هایش رفتار می‌کند، خدا نیز با فرزندانش عمل می‌کند. هنگامی که به‌ظاهر چیزی به سقوط ما نمانده، درست قبل از آنکه بر اثر فشارهای زندگی خرد و متلاشی شویم، خداوند به‌سراغ ما می‌آید، بال‌هایش را زیر ما پهن می‌کند و ما را بلند می‌نماید. خدا گاه اجازه می‌دهد بیفتیم تا بتوانیم بلند شدن را بیاموزیم. خداوند به‌طرز خارق‌العاده‌‌ای ما را در زمان آزمایشات بر روی بال‌های خود حمل می‌کند، و درست همانطور که عقاب به فرزندانش می‌آموزد که چگونه باید از بال‌های‌شان استفاده کنند تا بتوانند در آسمان به پرواز درآیند، خدا نیز در مسیر امتحانات به ما می‌آموزد که چگونه از بال‌های ایمان‌مان استفاده کنیم و درس اعتماد کردن بر او را که همواره محافظ و نگه‌دار ماست، بیاموزیم.

«مثل عقابی که آشیانۀ خود را حرکت دهد و بچه‌های خود را فرو گیرد و بال‌های خود را پهن کرده، آنها را بردارد و آنها را بر پرهای خود ببرد، همچنین خداوند تنها او را رهبری نمود و هیچ خدای بیگانه با وی نبود» (تثنیه ۳۲:‏۱۱-‏‏‏‏۱۳).

 

منابع:

سایت کویر ایران

http://www.keyboardsforchrist.com/

ارزیابی این مقاله ٠ from ٠ رأی .
لطفاً این مقاله را ارزیابی کنید : ١ ٢ ٣ ٤ ٥  

نظرات ارسالی در مورد مقاله



برای این مقاله پیامی ارسال نشده است .




 

مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به وب‌سایت کلمه برای سازمان ایلام محفوظ است. © ۲۰۱۵ واژگان کلیدی | تماس با ما | شرایط سایت | نقشۀ سایت | En