/images/Login/login_left5.png
نام کاربری   کلمۀ رمز              
/images/Login/login_right5.png
‮گرافیک کم‮
  
Back

پیغام نوروز

خسرو خضری

 

وقتی به آخرین روزهای زمستان می‌نگریم، گویی همه چیز بی‌صبرانه انتظار بهار را می‌کشد. درختان عریان، از خواب زمستانی بیدار شده، شاخه‌های خالی خود را دیده و به این امید هستند که بهار به آن‌ها هویتی دوباره بدهد.

درختان را به سادگی می‌توان از برگ‌ها و میوه‌های‌شان شناسایی کرد. آن‌ها خودشان را به طبیعت سپرده‌اند و طبیعت ذات خود را در آنان نهاده است. روییدن برگ‌ها، شکوفه‌ها و در نتیجه میوه‌ها جزئی از ذات و زندگی درختان است و بدین طریق طبیعت می‌خواهد به ما بیاموزد که همانطور که درختان شکوفه‌ها و برگ‌های نو می‌آورند و میوه و ثمر می‌دهند، زندگی ما نیز می‌تواند پرثمر باشد.

شکوفه‌های درختان در فصلی پدیدار می‌گردند که نوروز سنتی ما سرآغاز آن است. زمستان به بهار وداع گفته، بهار به نوروز خوش‌آمد می‌گوید. نوروز ندای نو و بهار شروع زندگی جدیدی است که در آن شکوفه‌ها نمایان شده و نشاط و شادی را به ارمغان می‌آورد و خیابان‌ها و خانه‌ها را عطرآگین می‌کنند.

نوروز در کشور ما چقدر زیباست. ما بر طبق سنت قدیمی، مراسم بسیاری را چه قبل و چه بعد از نوروز انجام می‌دهیم، که در اینجا به چند نمونه از این سنن اشاره ‌می‌کنیم.

خانه تکانی و نو شدن

بر طبق این سنت همه چیز می‌بایست شسته و تمیز شود تا به‌عبارتی به‌شباهت تازگی روز اول در آید. معمولاً تمام قسمت‌های خانه مورد بازدید قرار می‌گیرد و گاهی در حین نظافت به چیزهایی که دیگر کهنه شده‌اند و یا کاربردی ندارند برمی‌خوریم که یا آن‌ها را دور می‌اندازیم و یا از نو ترمیم می‌کنیم.

گرچه نظافت جزیی از وظایف روزانه است، اما در نوروز این سنت به‌طور خاص رعایت می‌شود، به‌عنوان مثال قالی تکانی عملی نبود که هر روز انجام شود. این کار قبل از نوروز و به‌خاطر نوروز انجام می‌شد. اما در هر حال این تازگی و تمیزی مستلزم دوری کردن گرد و غبار و دوباره نو شدن است.

همچنین بر طبق این سنت ما همه چیز را نو می‌کنیم، حتی لباس‌های‌مان را. ولی یک چیز را گویی فراموش می‌کنیم و یا به آن فکر نمی‌کنیم و آن این است که «باید گرد و غبارها را از قلب و فکرمان نیز دور سازیم.» این گرد و غبارها در حقیقت بذری ناسالم است که در ما زندگی کرده و به مرور زمان آن را آبیاری کرده‌ایم و شروع به نمو کرده، ریشه دوانده و حال درختی تنومند شده و میوۀ ناسالم می‌دهد.

در انجیل متی ۱۲:‏۳۳ و ۷:‏۱۷-۱۹عیسای مسیح فرمود: «اگر میوۀ نیکو می‌خواهید، درخت شما باید نیکو باشد، زیرا درخت بد میوۀ بد خواهد آورد، درخت را از میوه‌اش می‌توان شناخت. به همین سان، هر درخت نیکو میوۀ نیکو می‌دهد، اما درخت بد میوه بد. درخت نیکو نمی‌تواند میوۀ بد بدهد و درخت بد نیز نمی‌تواند میوۀ نیکو آورد. هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده می‌شود.»

لازم است همانطور که خانه‌مان را خانه‌تکانی می‌کنیم، قلب و فکرمان را هم خانه‌تکانی کرده و آنچه که قدیمی و کهنه است و ثمر نمی‌دهد، دور ریخته و خود را به آن شیوه‌ای نو کنیم که تازه و جاودانی است. اگر می‌خواهید درخت زندگی شما میوۀ سالم آورد، باید از مسیح بخواهید که قلب و فکرتان را نو کند و این تنها در شرایطی امکان‌پذیر است که به او وصل شوید. در دوم قرنتیان ۵:‏۱۷ کلام خدا می‌فرماید: «پس اگر کسی در مسیح باشد، خلقتی تازه است، چیزهای کهنه در گذشت. هان، همه چیز تازه شده است.»

کلام خدا در ۲۰۰۰ سال پیش می‌گوید که خلقت تازه تنها در مسیح امکان‌پذیر است، چون ذات ما طبق کلام خدا بی‌ثمر است و تنها زمانی که به عیسای مسیح ایمان می‌آوریم این خلقت تازه شروع به نمو می‌کند، بنابراین تنها در مسیح است که ما می‌توانیم درخت تنومند ناسالم را از ریشه کنده و از خود دور سازیم و از نو بذر سالم بکاریم. ما به تنهایی قادر به انجام این کار نیستیم، برای همین عیسی مسیح فرمود: «من تاک هستم و شما شاخه‌های آن، کسی که در من می‌ماند و من در او میوۀ بسیار می‌آورد. زیرا جدا از من، هیچ نمی‌توانید کرد. اگر کسی در من نماند، همچون شاخه‌ای است که دورش می‌اندازند و خشک می‌شود. شاخه‌های خشکیده را گرد می‌آورند و در آتش افکنده، می‌سوزانند» (انجیل یوحنا ‏۱۵:‏۵-۶).

دید و بازدید

در ایام نوروز رسم دیگر ما بر این است که کوچک‌ترها به نشانۀ احترام، به دیدن بزرگ‌ترها می‌روند. اگر به‌دلایلی رابطه‌ای از بین رفته باشد نوروز دلیل خوبی است برای آشتی و ایجاد رابطۀ دوباره. یکی از دلایل از هم پاشیده شدن روابط عدم عمق ریشه‌ها است. باید به این نکته توجه کنیم که چه چیزی باعث مستحکم شدن روابط می‌شود. روابط از هم پاشیده خواهد شد اگر اولویتی برای خدا در این روابط نگذاریم. این موضوع حتی در مورد رابطه شخص با خدای خویش هم صدق می‌کند. خیلی‌ها صادقانه اعتراف می‌کنند که رابطۀ صمیمانه‌ای با خدا ندارند و خود را در رابطه عمیق با او نمی‌بینند.

خدا انسان را آزاد و شبیه خود آفرید که بتواند با او رابطه برقرار کند. اما او برخلاف دستورات خدا عمل کرد و گناه ورزیده، از او دور شد. کلام خدا می‌فرماید: «زیرا همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا کوتاه می‌آیند» (رومیان ‏۳:‏‏۲۳).

بیایید در آغاز این سال، از خدا بخواهیم که از ما بازدید به‌عمل آورد. او آماده است که برای عید دیدنی به خانه‌های‌مان بیاید و ما را ملاقات کند و به ما عیدی بدهد. او وعدۀ حیات جاودان را به خاصان خود داده است. کافی است که ما درِ قلب‌مان را به روی او باز کنیم و در آن وقت وارد مرحله‌ای جدید از رابطه با خدا گردیم. در این رابطه ما هویت جدیدی بدست می‌آوریم که تماماً بر اساس فیض و محبت خدا بنا شده است. در این رابطه جدید ما فرزندان خدا خوانده می‌شویم. فرزندخواندگی عالی‌ترین عطیۀ محبت خداست. و مشارکت با خدای پدر از امتیازات فرزند‌خواندگی است. عیسای مسیح از تمامی کسانی که دوست دارند وارد چنین رابطه‌ای شوند درخواست می‌کند که دعوت او را بپذیرند.

تبدیل درونی

نکته دیگری که از نوروز می‌توان آموخت، تبدیل شدن است. درختی که سخت و عریان بود چون خاصیت تغییر‌پذیری را دارد شکوفه و برگ‌های نو می‌آورد و میوه می‌دهد. طوری که این تغییر و تحول به‌وضوح در آن دیده می‌شود. آن شخصیتی که باید در ما کار کند و ما را متبدل سازد "روح‌القدس" است. کتاب‌مقدس نتیجۀ تحول را "تولد تازه" نام گذاشته است. تولد تازه، خلقتی نو و تبدیل درونی شخص است. در نتیجه تولد تازه ما انسان‌های جدیدی می‌شویم، به همین دلیل آن را "از نو زاده شدن" هم می‌نامند. هنگامی که از مادرمان زاده می‌شویم، برحسب جسم به‌دنیا می‌آییم. اما در تولد تازه ما از روح مولود می‌گردیم.

هنگامی که شخص به گناهان خود اعتراف می‌کند و به مسیح ایمان می‌آورد، خدا وارد قلب او شده، حیات روحانی نوینی به او می‌بخشد که می‌توان گفت آن شخص از روح مولود گشته است. بدین شکل است که ما می‌توانیم طبیعتی جدید بدست آوریم. و این به‌خاطر کار عظیم خدا است که با قربانی عیسای مسیح بر روی صلیب کفارۀ گناهان ما را فراهم ساخت. او که همذات با خدا بود، نه تنها صورت انسان به خود گرفت بلکه حتی خود را پست‌تر از یک انسان معمولی نموده، خود را فروتن ساخت. او حتی اجازه داد که مانند یک فرد تبهکار مجازات گردد و به صلیب کشیده شود. در زمان عیسای مسیح بدترین و خفت‌بارترین نوع مرگ، مرگ به‌وسیلۀ صلیب بود. رومیان تنها بدترین و خوارترین مجرمین را بر روی صلیب مجازات می‌کردند و عیسای مسیح به‌خاطر ما و برای پرداختن بهای گناهان‌مان، تن به چنین مجازاتی داد.

او با پیمودن راه صلیب مسیری را برای ما فراهم کرد که با طی آن نه تنها نجات می‌یابیم بلکه از حیات جاودانی برخوردار می‌شویم. او برخلاف تمامی انبیا که راه را نشان می‌دادند، خود را "راه" معرفی می‌کند و می‌فرماید: «من راه و راستی و حیات هستم، هیچ کس جز به‌واسطۀ من نزد پدر نمی‌آید» (انجیل یوحنا ۱۴:‏۶).

باید توجه داشته باشیم که ما قادر نیستیم به قوت خودمان و تکیه به اعمال نیک و یا شرکت در مراسم مذهبی، نجات بیابیم. این تنها و تنها به کمک فیض خدا که در عیسای مسیح نمایان شد، امکان‌پذیر است.

کلام خدا در افسسیان ۵:‏۸ می‌فرماید که زمانی ما در تاریکی زندگی می‌کردیم و به‌واسطۀ ایمان به عیسای مسیح، اکنون در خداوند، نور هستیم و ثمرۀ نور که نیکویی، پارسایی و راستی است را به‌خود گرفتیم. چه مقام با ارزشی که کلام خدا ما را نور جهان خطاب می‌کند (انجیل متی ۵:‏۱۴). زندگی ما تنها هنگامی مقبول خدا خواهد شد که از روح‌القدس متولد گردیم. تنها به‌واسطه قدرت روح‌القدس است که می‌توانیم احکام خدا را بجا آورده، زندگی‌مان مورد پسند خدا واقع شود (حزقیال ۳۶:‏۲۵-۲۷).

بیایید کمی به آنچه این نوروز برای ما به‌ارمغان می‌آورد بیاندیشیم و دل‌مان را خانه‌تکانی کرده، از مسیح بخواهیم به ملاقات ما بیاید، تا ما نیز همراه با طبیعت تازگی دوباره‌ای را تجربه کنیم.


ارزیابی این مقاله ٣.٢ from ٥١ رأی .
لطفاً این مقاله را ارزیابی کنید : ١ ٢ ٣ ٤ ٥  

نظرات ارسالی در مورد مقاله



برای این مقاله پیامی ارسال نشده است .




 

مطابق قوانین بین‌المللی تمامی حقوق مربوط به وب‌سایت کلمه برای سازمان ایلام محفوظ است. © ۲۰۱۵ واژگان کلیدی | تماس با ما | شرایط سایت | نقشۀ سایت | En